*+*+~~MiYaBiMiRu~~+*+*

อยากจะแหกปากดังๆ

อยากจะต่อยไอ้เด็กเปรตบนรถตู้

อยากระบาย อยากระบาย บลาบลาบลา

กุเป็นhereอะไรเนี่ย...

ทั้งๆที่วันนี้กุตื่นแต่เช้ามาทำบุญ อารมณ์สงบได้ซักพักมองนาฬิกา

อ้าว เก้าโมงแล้วนี่หว่า นัดประชุมที่คณะใ้ต้สโมสิบโมง

ให้คุณพ่อมาส่งที่ตลาดมีนบุรีเพื่อจะต่อรถตู้ไปคณะ

ขึ้นมานั่งบนรถตู้เด็กผู้หญิงข้างๆหน้าตาอายุน่าจะประมาณเด็กมอ3มอ4นั่งคุยโทรศัพท์อยู่เสียงดังโคตรๆ

ไม่เป็นไร เด็กวัยรุ่น กุเข้าใจ

รถตู้เบียดchipหาย ยังจะรับคนขึ้นมาเยอะแยะระหว่างทางอีก

รวมๆแล้วน่าจะยี่สิบคนพอดี ไอ้โลภเอ๊ย ถ้าเกิดอุบัติเหตุขึ้นมานะใครจะรับผิดชอบวะ

นั่งเบียดจนจะเป็นผัวเป็นเมียกะคนบนรถอยู่นานพอดูก็ถึงใกล้ถึงมอ

กุซึ่งนั่งแถวที่สามก็ชะเง้อคอบอกโชเฟอร์ "พี่ฮะจอดป้ายหน้าคณะถาปัตด้วยฮะ"

แม่งไม่จอด เลยป้ายไปนิดกุก็พูดประโยคเดิมอีกรอบเสียงดังกว่าเดิมนิดนึง

eเด็กเปรตที่คุยโทรศัพท์อยู่(ยังคุยอยู่อ่ะคิดดู)เอามือลูบหูข้างที่ไม่ได้คุยโทรศัพท์

หันมามองหน้ากุด้วยสายตาน่าโบกคอพับแล้วทำปากพูดเบาๆว่า "ต่ำ"

อ้าวเวรกุไปตะโกนกรอก ค้อน ทั่ง โกลน มึงซะเมื่อไหร่

ทีมึงคุยโทรศัพท์มาตลอดตั้งแต่อู่รถตู้ยันลาดกระบังราวกับแม่มึงเป็นเจ้าของเครือข่ายเนี่ย

กุยังไม่บนซักคำ... เอาวะกุไม่อยากมีเรื่อง ไม่ถนัดต่อยตีกะใคร ก็ลงมาจากรถตู้โดยที่ทำนิ่ง

(ในใจเนี่ยคิดฆาตรกรรมไปหลายท่วงท่าแล้ว)

เข้ามาประชุม อ้าว... มากันสาย โอเคกุรอได้... ประชุมไปฟังเค้าถกกันไปมา โอเคกุทนได้

ในใจคิดอยากกลับบ้านแล้วตอนนั้น เพราะไม่ค่อยมีบทพูด

กะจะไปรับฟังปัญหากับแจกแจงงานอย่างเดียวตั้งแต่แรกแล้ว

แต่ปัญหาเยอะเหลือเกิน เหอะๆ โอเคกุรับได้

ประชุมที่เสร็จเพื่อนบอกจะย้ายหอ ให้ไปช่วยมันขนของหน่อยเมดมันไม่อยู่ โอเคกุก็ไป

SAD~~ ฝนเสือกตก ย้ายตอนนี้เดี๋ยวคอมกับชิ้นงานเปียก ย้ายไม่ได้ กุกลับบ้าน

กลับซะที... เจอเรื่องงี่เง่าบนรถตู้ขากลับอีกนิดหน่อย...

กลับถึงบ้าน คุณพ่อยังออกแบบชิ้นงานให้ลูกค้าไม่เสร็จ

คุณแม่เลยบอกไม่ไปเวียนเทียนแล้วเดี๋ยวงานคุณพ่อส่งสเก็ต3dไม่ทัน

เปิดเกมเล่น กะคลายเครียดเรื่องที่ประสบพบพานมาในวันนี้

กรรม เจอเกรียน ปกติเข้าเกมแล้วเล่น เล่นอย่างเดียวไม่ค่อยอยากคุยกับใครถ้าไม่จำเป็น

แต่จู่ๆก็โดนจู่โจม

ครั้งที่1 "อ่อนว่ะนาย"

คือมิลเล่นตัวละครผู้ชายไง ไอ้มันก็นึกว่าเราเป็นผู้ชายล่ะมั้ง

เราก็ เงียบไม่พูดอะไร ไม่อยากสุงสิงกะเกรียน

มาเล่นดับอารมณ์ คุยกับมันเดี๋ยวจะพาลไฟลุกพรึบ

มันมาเล่นตาเดียวแต่ชนะ แล้วก็ออกไปจากห้องที่มิลอยู่เลย

เมื่อเวลาผ่านไปประมาณสิบนาที มันกลับมาเล่นห้องเดิมที่มิลอยู่อีก ตามเคย มันชนะ

แล้วก็โดนจู่โจมอีก

ครั้งที่2 "ฮ่า... ที่1อีกแระ ที่1จนเบื่อแล้วอ่ะ อยากแพ้จังเลย หุหุหุ"

เหอะๆๆ กุก็ไม่ได้ตอบอะไรมัน จริงๆแล้วโคตรหมั่นไส้เล๊ย ไอ้หอกหักเนี่ย

มันเห็นเราไม่มีรีเฟร๊กอันใด จึงออกไป

ตอนนั้นขาพเจ้าเหนื่อยหน่ายและเซงเรื่องที่ผ่านมาในวันนี้รวมถึงเกรียนเมื่อกี้มาก

จึงขอบ่นยาวไว้ ณ ตรงนี้

จบ... ด้วยประการฉะนี้แล

แถมรูปบิมิงานดองที่วาดทิ้งไว้ตั้งแต่สมัยยังใช้เม้าหนูวาดรูป

ป่านนี้ก็ไม่มีท่าทีว่าจะเสร็จ เหอะๆ เจิมวันละจึ๋ง

ดูรูปใหญ่ (่กว่านี้นิดนึง) กดที่รูปค่ะ

ไม่มีอารมณ์ทำงาน โดยเฉพาะถ้าเจอเรื่องแบบนี้ทุกวัน สุขภาพจิตกุคงแย่ย่ำ